Kalp kırıklıkları da sevdaya dahil

Bu sezon ne kadar hayal kırıklığı yaşadıysak, mutluluğun daha fazlasını da yaşadık. Üç kupayı hedefleyip, hiç kupa alamadan bitirmek bir yana Liverpool’u eleyip ligi üçüncü bitirmek de varmış kaderde. Bu sezon ısrarla artık o özgüven nereden geldiyse, “Futbolun adaleti varsa, bu sezon şampiyonuz” demeyi dilime pelesenk ettiğim doğrudur. İşte bu yüzdendir hayal kırıklığımın da kocaman olması.

Evet, bazen de çok küstüm. Neye küstüm? Takıma, Bilic’e, yanımızdan olmayan şansa, kendimi gaza getirmeme küstüm. Ama alkolün etkisi geçince yelkenleri indirdim suya. Bu işin fıtratında küsmek de var değil mi?

Yenildiğimiz maçlar sonrasında veyahut çok puana ihtiyacımızın olduğu ama bir türlü ‘o’ golü atamayıp bir puana razı olduğumuz anlarda da yaralarımıza bir çizik atıldığı doğrudur. İşte o esnada dışarıdaysam hemen eve dönmeyi, evdeysem yatağa girip uzun uzun uyumayı istedim. Kaçtım herhalde o anki gerçeklikten. Sevgiliyle tartışma hali diyebiliriz buna.

Bu sene ‘renkliler’ ile birlikte maç izlememe düsturum daha da pekişti. Hele pek de tanıdıkların olmadığı bir mekânda maç izleyeceksem, “hiç izlemem daha iyi” der oldum kendi kendime.

Ne yazık ki espri ile başlayan büyük projemiz az daha gerçeğe kavuşuyor, CÇ’yle “Beşiktaş Kalp ve Damar Hastalıkları Hastanesi’nin temelini atıyorduk bu sene. Atmadıysak da kabahat bizim!

BEN HÂLÂ O NOKTADAYIM

Ben hâlâ Veli’nin sağ plasesindeyim. Necip’in alakasız yerde adamı kolundan bacağından çekip indirdiği yerdeyim. Serdar’ın dağlara taşlara attığı ortalardayım. Olcay’ın kendi kendine düğüm olduğu köşedeyim. Motta’nın özürlerinin bini bin parasındayım! Franko’nun kaçırdığı adamlardayım. Opare’nin cin olmadan adam çarpmasındayım.

Amma velâkin; ben biriktirdiğim hayal kırıklıklarımla da mutluyum. Harbi diyorum. Zira antrenmanlıyım. Yıllardır her maçı istim üstünde izlememin/izlememizin en büyük sebebidir bu. Son dakikalarda kaybedilen maçlara, son maçlarda kaybedilen şampiyonluğu da ekledik, tam oldu. Varsın olsun, hep dedik ya, “sevinmek için sevmedik” diye. Hah, işte o hesap.

Ezcümle, yıllar sonra bu sezona dair hatırlayacağım ilk sahneyi/fotoğrafı sorsalar; defans hattımızın, kaleye doğru birlikte koştuğu o müthiş sahne gelecektir aklıma: Liverpool’u elediğimizin hemen akabindeki. İşte ben hâlâ o noktadayım!



Yorumlar kapatıldı.

YOU MAY LIKE